كنيد « 1 » و در اين حديث شريف كه به جملهء « الا انّ الرّوح الأمين نفث فى روعى » تعبير آورده شده ممكن است گفته شود كه : آنچه بآنحضرت القاء شده همان ، مفهوم كلامى باشد كه به قلب حضرت ، الهام شده است نه الفاظ مخصوص ، چنانچه در كتاب لغت مىبينيم كه مىنويسند « نفث فى روعى » يعنى به دلم الهام شد « 2 » . و معلوم است كه وحيى كه در حجة الوداع به آنحضرت شده است جزء قرآن شريف نيست بنابر اين ، چه مانعى دارد كه گفته شود جبرئيل ( عليه السلام ) بعضى از مطالب الهى را به قلب آن حضرت الهام مىكرد و خود پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) ، آن مطلب را با الفاظ خود ، براى مردم بيان مىفرمود ؟ و اما مطلب قرآنى را ، با الفاظ مخصوصى كه خداوند متعال آن را خود اختيار فرموده به پيغمبر اسلام نازل مىكرد و براى احدى اجازه نبود كه در آن ، تغييرى بدهد و يا به الفاظ ديگرى تبديل نمايد ؟ خلاصه و خاتمه : از مجموع آنچه ذكر كرديم به خوبى روشن شد كه الفاظ قرآن مجيد و ترتيب آن ، از خداوند متعال است نه از رسول ( صلّى اللّه عليه و آله ) و نه از جبرئيل ، و ادله‌اى از قرآن مجيد و احاديث بر آن دلالت دارند و در خطبه‌هاى پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) خطبه‌اى ديده نشده كه الفاظ آن ، به الفاظ قرآن شريف شباهتى داشته باشد و آياتى كه دلالت دارند بر اينكه قرآن شريف بر قلب پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) نازل شده ، دلالتى ندارند بر اينكه معانى قرآن ، بر پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) نازل شده نه الفاظ .

--> ( 1 ) وسائل الشيعه ، ج 12 ، ب 12 از ابواب مقدمات التجارة ( 2 ) اقرب الموارد ماده « نفث » .